Sanatsal Yaklaşım
Sanatsal Yaklaşım
Aynı dünyanın içinde yaşıyoruz. Her birimiz bu dünyayı kendi algımız, belleğimiz, bilgimiz ve deneyimlerimizle kavrıyoruz. Ancak dünya hiçbirimizin bakışına sığmıyor. Yaşam süremiz, bilgimiz ve kavrayışımız sınırlı. Ortak yanımız sınırlarımız.
Sanatsal araştırmalarımın temel ifade aracı fotoğraf. Bir yandan içinde yaşadığım dünyanın akışını, insanları ve davranışlarını izliyor, diğer yandan gördüklerim üzerine düşünüyorum. Fotoğraf benim için yalnızca gördüğümü kaydetmenin değil, düşündüklerimi görsel bir ifadeye dönüştürmenin de yolu.
Doğadaki yaşam ilişkileri, insanın geride bıraktığı izler, tarihsel yapılar ve nesneler çalışmalarımda farklı araştırma alanları oluşturuyor. Bu karşılaşmalardan kesin sonuçlara ulaşmak yerine, başka fikirlerle ilişki kurabilen ve zaman içinde dönüşebilen düşünceler geliştiriyorum.
Fotoğraf çekmek benim için bir yargıya varmak değil, seçim yapmaktır. Belirli bir zamanda, belirli bir konumdan dünyanın bir bölümünü seçiyorum. Kadraj, ışık, netlik ve mesafe bu seçimin görsel araçları. Seçmediğim olasılıkları yanlış ya da değersiz saymıyor, geçici olarak paranteze alıyorum.
Biçimsel güzelliği içerikten bağımsız düşünmüyorum. Benim için biçim, içeriğin gerektirdiği ölçüde var olmalı; onunla dengeli bir ilişki kurmalı. Biçimsel tercihler yalnızca görüntüyü güzelleştirmek için değil, düşünsel içeriği görünür kılmak ve yeni anlam ilişkileri oluşturmak için de var.
Şiiri, fotoğrafların açtığı pencereye başka bir anlam katmanı eklemek amacıyla kullanıyorum. Fotoğrafın görsel diliyle şiirin sözel dili birbirini açıklamak zorunda değil. Her biri kendi çağrışım alanını korurken karşılaşmaları, izleyicinin belleği ve deneyimleriyle yeni anlamlar oluşturabiliyor.
Kendi kabullerimi ve yerleşik anlatıları sorgulamaya çalışıyorum. Farklı yorumlara açık olmak, tarihsel gerçekliği ya da insanın yaşananlar karşısındaki sorumluluğunu göz ardı etmek anlamına gelmiyor.
Mesafe benim için ilgisizlik değil, farklı kavrayışların varlığına duyduğum saygının bir ifadesi. Fotoğraflarımın tamamlanmış hükümler olarak değil, başka bakışlarla yeniden ilişkilenebilecek karşılaşmalar olarak var olmasını istiyorum.